تتلّو

برخورد قهری و دفعی چیزی را جز تحریک حس لجاجت در آدمی بحصوص نسل نوپا به ارمغان نمی آورد.

چندی پیش خواننده پاپی را توقیف و دستگیر کردند که دارای هوادارانی بود و موجب سروصذاهایی شد که در اخبار و رسانه ها منعکس گردید.

این هنرمند ناشناخته به همین سبب معروف شد و چیزی را که نمی توانست با هیچ قیمتی بدست آورد مجانی بدست آورد.

له یا علیه او بسیار نوشتند اما آنچه برای من مسأله شد این بود که:

چه باعث شد که امیرحسین مقصودلو (تتلّو) این راه را در پیش گرفت؟!!

تحلیل کلی از نظر من این است که از یک نظر کار او قابل ستایش است زیرا بر اساس تفکر و عقیده هدفی را در زندگی تعقیب می کند و برای رسیدن به آن تمام تلاشش را بخرج می دهد؛ اما اشکالش این است که با بهره گیری از روش نامعقول «هدف وسیله را توجیه می کند» جلو می رود؛ اما با این حال، سؤال هنوز سر جای خودش هست که چرا پدیده ای به نام تتلو ظهور کرد؟

از نظر روان شناسی اجتماعی علت ظهور پدیده ای همچون «تتلّو» علاوه بر شرایط نامساعد فرهنگی، وجود محدودیت هایی است که فرد یا جامعه با آن درگیر بوده است و متأسفانه دامنه آن در جامعه هنری ما در حال گسترش است که مسأله اخیر راجع به کنسرت از آن قماش می باشد.

در واکنش با این محدودیت ها بعضی مثل امیر که آستانه تحملشون کمتر است، کارشان به اینجا کشیده می شود .

تتلو هیچ وقت سبکش به رسمیت شناخته نشد، و نتوانست آزاد و بی دغدغه کار کند. او همه جا به عنوان خواننده زیر زمینی معرف بود!

چرا باید هنرمندان دسته بندی شده و یه یک سری از آنان انگ «زیر زمینی» بزنند؟!

چرا نتوانند بدون محدودیت سبکشان را ادامه دهند؟ و هزارتا چرای دیگر...

این سوال های بی جواب باعث می شوند امیرحسین مقصودلو تبدیل بشود به امیر تتلو ...

پیشنهاد:

به مسؤلان فرهنگ و هنر پیشنهاد می شود اولاً قبل از این که هسته هایی از این قبیل در جامعه رشد کنند و مطرح شوند با سیاست های مبتنی بر واقع بینی نسبت به نیاز نسل جوان از بروز پدیده های هنجار شکن پیشگیری کنند که گفته اند پیشگیری به از درمان است.

دیگر آن که بعد از بروز چنین پدیده هایی به جای برخورد قهری و دفعی با آن، که به معنای قبول موجودیت آن است و به راسخ تر شدن آن می انجامد، به ریشه یابی و کشف موجبات ظهور آن ها بپردازند و زمینه ها را غیر مستعد سازند.

تاریخ و تجربه پرورشی نشان داده است که نسل نوپا دائماً در حال آزمون و تحول است و هیچ ایده و رفتاری در او دائمی نیست و پس از یک دوره آزمون و خطا به کناری می رود و جای خود را به چیز دیگری می دهد که تازه از راه رسیده است.

آری قاعده این است؛ مگر این که نوع برخورد ناشیانه ای باعث تحریک حس لجاجت نسل گردد و آن را در آن موقعیت خطا میخکوب نماید.